Raan cɔl Tom alaŋ arεm lëëc. Lëënyde anäk ɣen arεεm apεidït.
Tom ha mal di denti. Un dente gli fa molto male.
Awic bë la tän akim leec, lakin awel tuεŋ awïc kën arεm dhuökpiny.
Deve andare dal dentista, ma prima gli occorre qualcosa per il dolore.
Acë bɛ̈n tän ye wεl akim ɣaac thïn.
Guida fino alla farmacia più vicina.
“Ɣεn laŋ arεεm lëëc,” go luel. “Yin lɔŋ wälde?”
“Ho mal di denti,” dice. “Avete qualcosa per il dolore?”
“Ɣɛ̈ɛ̈, wεl arεm nɔ̈k kïk. Ace lädhim bë ke gäät yin ë akim kek käkë.”
“Sì, ecco degli antidolorifici. Non c’è bisogno di ricetta medica per comprarli.”
“Yin ca leec. Ee wëu kadë?”
“Grazie. Quanto costano?”
“Wëu ye kë jɔt a euros kadhoŋuan. Lakin yin wïc ba akim leec tïŋ.”
“Costano nove euro. Però dovresti andare da un dentista.”
“Eyen, ɣεn bä akimdiën leec yuɔ̈p talpun nhiäk duur.”
“Okay, chiamerò il mio dentista domani.”
“Tä wic yin wεl akiim ril, ka wïc bë kek gäät yïn ee akim leec wälä akim.”
“Se hai bisogno di medicine più forti, ti occorre la prescrizione del tuo dentista o dottore.”
“Yin ca leec! Ok abë bεn yök.”
“Grazie! Arrivederci.”