Yulia, monyde, ku nyanden thin koor ake rɛ̈ɛ̈r ɣëla thiin cïnic duɔɔt pan cɔl Ukraine. Yulia e nhiεεr bë puööc nïïnic rööl ë diεεt. Akic kaŋ tak lɔnadë ka bë la rëër tä mec ke bai, wälä bï rööl ë diεεt bεn a puööc nhiäk duur.
Yulia, o seu marido e a sua filha pequena viviam numa pequena e tranquila aldeia na Ucrânia. Yulia adorava ser acordada todas as manhãs pelo som dos pássaros. Ela nunca pensou em viver longe de casa ou não acordar ao som dos pássaros pela manhã.
Monyde ee ye rëër ka jam cïïn wuëu ku gɔl bë ya deek mɔ̈u apεi. Go kë tak bïk miit guöpden la them pan cɔl Portugal. Tεkdë leu bïk wuëu juëëc ya la loi bï kek ɣɔ̈ɔ̈nden budh ku guir piirden akölcïën bë piath.
O marido estava sempre a queixar-se de ter pouco dinheiro e começou a beber muito. Decidiram tentar a sua sorte em Portugal. Talvez lá pudessem ganhar mais dinheiro para construir uma casa e um futuro melhor para a sua família.
Yulia acë rot guɔ piŋ kek panden yam, ku go gɔl luɔi ka ye raan piny guir. Kɔc keen ye gäm luɔi ake ye piöth miεt kek lon ë Yulia ku riεl puou de kek athɛ̈ɛ̈k. Monyde e ye rot yök kacë döŋwei. Kɔc ye gäm luɔi yen ë gam abën wɛ̈t dëŋde mɔ̈u. Ee cïk e gäm luɔi.
Yulia adaptou-se bem à sua nova casa e começou a trabalhar como empregada de limpeza. Os seus clientes apreciaram muito o seu trabalho árduo e a sua atitude educada. O seu marido, por outro lado, sentiu-se cada vez mais excluído. Devido ao seu problema com a bebida, os patrões não confiavam nele e não lhe davam trabalho.
Na ye köl tök go gɔl bë Yulia rɛ̈l. Ku gɔl bë pïk. Rëël ku tɔŋ ake ye juëëc dhaman cïï yen wiεεt mɔ̈u. Go Yulia riɔ̈c piirde kek nyande, lakin acïn kë ŋic ka bë looi.
Um dia, começou a gritar com Yulia. Depois, começou a empurrá-la. Os gritos e as agressões pioraram, especialmente quando ele estava bêbedo. Yulia tinha medo por si e pela sua filha, mas não fazia ideia do que poderia fazer.
Na wën la Yulia la ɣöön akim mathɛ̈cpa kek köŋ cë dhuɔŋ, go kë lɛ̈k yen lɔnadë tɔŋ bɛ̈ɛ̈ic ee macakil dïït tet pan Portugalic. Gokë luel aya lɔnadë e tir leu bë la lɛ̈k bolith.
Finalmente, quando Yulia teve de ir para as urgências do hospital com o braço partido, disseram-lhe que a violência doméstica era um enorme problema em Portugal. Disseram também que era um crime e que ela devia denunciá-lo à polícia.
Yulia acë dhäär ku acï wïc bë nyanden thiin koor dït pan e yen tɔŋ tïŋ thïn akölköl. Go Yulia jal deetic lɔnadë käkë luui röt yen käk acë laaj tɔ̈u ku abɛ̈n dhɔ̈ɔ̈l juëcic.
Yulia estava exausta e não queria que a sua filhinha crescesse num lar onde assistia a violência todos os dias. Yulia apercebeu-se que os sinais de abuso tinham estado sempre presentes, mesmo que tivessem assumido muitas formas diferentes.
Yulia acë la pan diär, tä e yen ye guöp pälpiny thïn ka cïn riɔ̈c. Akic rot bεn yök kaya cë më thεεr ye diεεt ye puööc nhiäkdur.
Yulia foi para um abrigo para mulheres onde se sentiu segura, como há muito não se sentia. Ela não se sentia assim desde o tempo em que era acordada pelo ao dos pássaros pela manhã.