Riεnkië a cɔl Agostino ku ɣεn laŋ ruun ka 51. Luɔndië ee cäm ɣen aya tεkpiny ajala. Ɣεn laŋ nyiir kärou, lakin ok ace laaj jam. Maanden ku ɣεn ruända acë riääk.
O meu nome é Agostino e tenho 51 anos. O meu trabalho é fazer entregas de comida, em bicicleta. Tenho duas filhas, mas raramente falamos. Eu e a mãe delas já não vivemos juntos porque nos divorciámos.
Ɣεn rɛ̈ɛ̈r wo maa, wɛ̈tden cïï ɣεn wuëu ɣööt eleu ba ke cuatpiny ɣatök ɔn cïï ruäï rïääk. Wuëu ɣööt
ë geen kënic acë kaal apεi.
Vivo com a minha mãe, porque depois do divórcio, não consigo pagar uma renda. Nesta cidade, a renda é muito cara.
Pɛ̈ɛ̈ï lik ɔn cë bak ɣεn ee luui ka ye raan ɣööt tiit kek manädhäm. Ɣεn ee ye kä cï rïäk guir, jat thanduuk, ku kuɔ̈ɔ̈ny tä le ɣen raan wic kuɔɔny. Na ye kööl tök go manädhäm ɣa cop luɔic. Ee kɛ̈c deetic e ye wɛ̈t ŋo.
Há alguns meses eu trabalhava como zelador para uma empresa. Reparava coisas que estivessem partidas, carregava caixas e ajudava quem precisasse. Um dia a empresa despediu-me. Não compreendi porquê.
Ɣεn ecï kɔc tïŋ keye cäm yääth ɣɔ̈ɔ̈n wic ye thïn ajala. Ɣεn leu ba ajala geer, guɔ tak ba göör luɔi tän ë manädhämdït käŋ tεkpiny. Go kë ɣa gäm lon ë wuëu euros kadiäk gɛ̈ɛ̈r tök. Ɣεn wuëu ka 40€ yök akäl tök, 60€ tä cïï ɣεn guöp miεt ku tä kɔl ya yiëën käken ɣa riɔp.
Vi muitas pessoas a fazer entregas de comida em bicicleta. Eu sei andar, então bati à porta da empresa de entregas. Ofereceram-me três euros por cada entrega. Faço 40€ por dia, 60€ se tiver muita sorte e os clientes me derem uma gorjeta.
Ɣεn ace dɔ̈m dhaman cï kɔc luɔnypiny, wuëu tuaany aliu, ku yic akoor wälä aliu abën. Acä ee tak lɔn ee ɣen yic, lakin ɣεn e loon. Kɔc juëëc kɔ̈k cë kek luɔ̈i thïn akɔc kaat bɛ̈ɛ̈ï kɔ̈k juëëc pinynhom.
Não tenho férias pagas, ou baixa médica, e quase nenhum direito. Penso que isso não está certo, mas eu preciso do emprego. A maioria dos trabalhadores são imigrantes de todo o mundo.
Kɔc juëëc käŋ tεkpiny ayöök ɣɔ̈ɔ̈ntöök akölköl. Na ɔn la mony la ruun ka 25 guut ë rïäï bë thou, go kɔc bäny jal gɔl bïk ok ya tïŋ. Ee kërac cïï ɣen thou kakë tui kakic rot loi.
Todos os dias, muitas pessoas que fazem entregas sofrem acidentes. Quando um homem de 25 anos que fazia entregas foi atropelado por um carro e morreu, as autoridades começaram a reparar em nós. Foi uma pena que ele tivesse morrido antes de isso acontecer.
Ɣεn ok kɔc kɔ̈k käŋ manädhääm tεk piny go la kueen athöör piöc yiith kɔc luɔi. Ok aacë bɛ̈n wɛ̈ɛ̈t kɔc lööŋ majaan. Ok cë bɛ̈n buɔ̈c buk yök yiith juëëc ku athɛ̈ɛ̈k
Juntamente com outras pessoas que fazem entregas, de outras empresas, fiz um curso em direitos dos trabalhadores no sindicato local. Ofereceram-nos conselhos legais gratuitos. Temos dificuldade em obter mais reconhecimento e direitos.
Ka dhaman bääric cë bak go londan riεl puou käpiεth dhiëth. Manädhäm dïït tök käŋ tεkpiny acë bɛ̈n kuum wuëu juëëc bë ke tääu piny ku gɛ̈m kɔc luɔi loiloi athilic. Ee yen tueŋ bë kë cït kën rot loi pinynhom. Ee rot tïŋ cïët käŋ bë guɔ röt geer.
Depois de muito tempo, todo o nosso trabalho árduo valeu a pena. Uma grande empresa de entregas teve de pagar uma multa enorme e de dar aos trabalhadores empregos permanentes. Foi a primeira vez que isso aconteceu em qualquer parte do mundo. Parece que as coisas estão a começar a melhorar.