ผมชื่อ อากอสติโน ผมอายุ 51 ปี ผมทำงานขี่จักรยานส่งอาหาร ผมมีลูกสาวสองคน แต่เราแทบจะไม่ได้คุยกันเลย แม่ของเด็กๆ กับผมไม่ได้อยู่ด้วยกันเพราะเราหย่ากันแล้ว
ผมอาศัยอยู่กับแม่ เพราะผมไม่สามารถจ่ายค่าเช่าบ้านได้หลังจากการหย่าร้าง ค่าเช่าในเมืองนี้แพงมาก
เมื่อหลายเดือนก่อน ผมทำงานเป็นภารโรงให้กับบริษัทแห่งหนึ่ง ผมซ่อมของที่พัง แบกกล่อง และช่วยเหลือเมื่อมีใครต้องการ แต่แล้ววันหนึ่งบริษัทก็ไล่ผมออก ผมไม่เข้าใจว่าทำไม
ผมเห็นว่ามีหลายคนทำอาชีพส่งอาหารด้วยจักรยาน ผมขี่จักรยานได้ ผมจึงไปสมัครงานกับบริษัทจัดส่งอาหารรายใหญ่แห่งหนึ่ง พวกเขาเสนอเงินให้ผมสามยูโรสำหรับการจัดส่งแต่ละครั้ง ผมทำเงินได้ 40 ยูโร ต่อวัน หรือ 60 ยูโร ถ้าผมโชคดีและลูกค้าให้ทิป
ผมไม่ได้รับค่าจ้างในวันหยุด ไม่ได้รับค่าจ้างเมื่อลาป่วย แทบจะไม่ได้รับสิทธิ์ใดๆเลย ผมคิดว่ามันไม่ถูกต้อง แต่ผมต้องการงาน พนักงานส่วนใหญ่เป็นผู้อพยพที่มาจากทั่วโลก
คนส่งอาหารหลายคนได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุทุกวัน จากนั้นเมื่อพนักงานส่งอาหารอายุ 25 ปีถูกรถชนเสียชีวิต หน่วยงานต่างๆก็เริ่มที่จะให้ความสนใจมากขึ้น น่าเสียดายที่เขาต้องตายเสียก่อนจึงจะมีคนสนใจเรื่องนี้
ผมร่วมมือกับคนส่งอาหารจากบริษัทอื่น ผมศึกษาเกี่ยวกับสิทธิของคนงานกับสหภาพแรงงานในท้องถิ่น พวกเขาให้คำแนะนำทางกฎหมายแก่พวกเราโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย เราพยายามอย่างมากที่จะได้รับการยอมรับและได้รับสิทธิ์ที่มากขึ้น
หลังจากที่พยายามอยู่นานก็สำเร็จ บริษัทจัดส่งรายใหญ่แห่งหนึ่งต้องจ่ายค่าปรับจำนวนมหาศาล และให้ตำแหน่งเป็นพนักงานประจำ นับเป็นครั้งแรกที่เกิดขึ้นทั่วโลก ดูเหมือนอะไรๆจะเริ่มดีขึ้น
LIDA Italia
Billie Cejka Risnes
Pimusa Butrdee
Supapornpong Surapornpaiboon
thailändska
Nivå 5
