“Aai, ɣεn la nyiir kärou ku dhäŋ tök ok monydië.”
“Sì, mio marito ed io abbiamo due figlie e un figlio.”
“Ɣεn la nyiir kärou aya lakin ɣεn puök kek muɔnydië.”
“Anch’io ho due figlie, ma sono divorziata.”
“Nyiirku lek ruun kadë?”
“Quanti anni hanno le tue figlie?”
“Mina alaŋ ruun kaŋuan. Ee la panabul rodha. Miriam alaŋ ruun kathiär ku ee la panabun.”
“Mina ha quattro anni. Va alla scuola materna. Miriam ha dieci anni e va a scuola.”
“Miithkië abën ala panabul. Dhäŋdië abë thök thukul nhiäk ruɔ̈n.”
“Tutti i miei figli sono a scuola. Mio figlio si diploma l’anno prossimo.”
“Ee kë piath! Miith aguɔ dït apεi. Ee ŋo wic bë loi tä cï ɣen thök?”
“Ottimo! Crescono così in fretta. Cosa vuole fare dopo?”
“Awic bë yök luɔi, lakin ɣa yalɛ̈k ɣen bë la jama.”
“Lui vuole trovare lavoro, ma io invece gli dico di andare all’università.”
“Ee tɛ̈ŋ piath. Aŋääth ka miithkië bë la jama akäl tök.”
“È una buona idea. Anch’io spero che i miei figli vadano all’università un giorno.”