Si Yulia, ang kanyang asawa, at ang kanilang munting anak na babae ay nakatira sa isang maliit at tahimik na nayon sa Ukraine. Gustong-gusto ni Yulia na ginigising siya tuwing umaga sa huni ng mga ibon. Hindi niya akalain na siya ay titira sa malayo sa kanilang bahay o hindi gigising sa huni ng mga ibon sa umaga.
Yulia, o seu marido e a sua filha pequena viviam numa pequena e tranquila aldeia na Ucrânia. Yulia adorava ser acordada todas as manhãs pelo som dos pássaros. Ela nunca pensou em viver longe de casa ou não acordar ao som dos pássaros pela manhã.
Ang kanyang asawa ay palaging nagrereklamo tungkol sa kawalan ng sapat na pera at siya ay nagsimulang uminom ng alak. Nagpasya silang subukan ang kanilang kapalaran sa Portugal. Baka doon sila kumita ng mas malaki para makapagpatayo ng bahay at magkaroon ng magandang kinabukasan para sa kanilang pamilya.
O marido estava sempre a queixar-se de ter pouco dinheiro e começou a beber muito. Decidiram tentar a sua sorte em Portugal. Talvez lá pudessem ganhar mais dinheiro para construir uma casa e um futuro melhor para a sua família.
Mabilis naka-adjust si Yulia sa kanyang bagong tahanan, at nagsimula siyang magtrabaho bilang isang tagalinis. Talagang pinahahalagahan ng kanyang mga kliyente ang kanyang sipag at ang magalang na pag-uugali. Sa kabilang banda, ang kanyang asawa ay lalong napapalayo. Dahil sa problema niya sa pag-inom, hindi siya pinagkatiwalaan ng mga amo at hindi siya binibigyan ng trabaho.
Yulia adaptou-se bem à sua nova casa e começou a trabalhar como empregada de limpeza. Os seus clientes apreciaram muito o seu trabalho árduo e a sua atitude educada. O seu marido, por outro lado, sentiu-se cada vez mais excluído. Devido ao seu problema com a bebida, os patrões não confiavam nele e não lhe davam trabalho.
Isang araw sinimulan niyang sigawan si Yulia. Pagkatapos, sinimulan niya itong itulak. Lalong lumala ang sigawan at pambubugbog lalo na kapag lasing siya. Natakot si Yulia para sa kanyang sarili at sa kanyang anak, ngunit hindi niya alam kung ano ang kanyang gagawin.
Um dia, começou a gritar com Yulia. Depois, começou a empurrá-la. Os gritos e as agressões pioraram, especialmente quando ele estava bêbedo. Yulia tinha medo por si e pela sua filha, mas não fazia ideia do que poderia fazer.
Kinailangan ni Yulia na pumunta sa emergency room ng ospital na may baling braso, sinabi nila sa kanya na ang karahasan sa tahanan ay isang malaking problema sa Portugal. Sinabi rin nila na ito ay isang krimen at dapat niyang ireport ito sa pulisya.
Finalmente, quando Yulia teve de ir para as urgências do hospital com o braço partido, disseram-lhe que a violência doméstica era um enorme problema em Portugal. Disseram também que era um crime e que ela devia denunciá-lo à polícia.
Pagod na pagod na si Yulia at ayaw niyang lumaki ang kanyang maliit na anak sa isang tahanan kung saan araw-araw niyang nasaksihan ang karahasan. Natanto ni Yulia na ang mga palatandaan ng pang-aabuso ay naroroon na mula pa noong una, kahit na ito ay iba-iba ang anyo.
Yulia estava exausta e não queria que a sua filhinha crescesse num lar onde assistia a violência todos os dias. Yulia apercebeu-se que os sinais de abuso tinham estado sempre presentes, mesmo que tivessem assumido muitas formas diferentes.
Pumunta si Yulia sa isang tahanan para sa mga kababaihan, kung saan siya ay mas ligtas kaysa sa kahit kailan. Hindi niya naramdaman ang ganitong kaligtasan mula noon siya ay ginising ng tunog ng mga ibon sa umaga.
Yulia foi para um abrigo para mulheres onde se sentiu segura, como há muito não se sentia. Ela não se sentia assim desde o tempo em que era acordada pelo ao dos pássaros pela manhã.
